ລາວ ທຽບກັບ ໄທ ກຳປູເຈຍ ແລະ ຫວຽດນາມ: ຄົນຕ່າງປະເທດ ຄວນຊື້ຢູ່ໃສ?

ຄວນຊື້ຢູ່ລາວ ຫຼື ຄວນຊື້ຢູ່ໄທ ກຳປູເຈຍ ຫຼື ຫວຽດນາມ ດີກວ່າ? ຄຳຕອບທີ່ຊື່ຕົງກໍຄື ບໍ່ມີປະເທດໃດ ໃນສີ່ປະເທດນີ້ ທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ ໄດ້ຢ່າງເຕັມສ່ວນ ແຕ່ດຽວນີ້ ທັງສີ່ປະເທດ ຕ່າງກໍເປີດໃຫ້ ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ຢູ່ອາໄສ ໃນຊື່ຂອງຕົນເອງໄດ້ ພາຍໃຕ້ ເງື່ອນໄຂໃດໜຶ່ງ ແລະ ແຕ່ລະປະເທດ ກໍເໝາະກັບ ຜູ້ຊື້ຄົນລະແບບ. ໄທ ເປັນຕະຫຼາດ ທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຊື້ຂາຍຄ່ອງທີ່ສຸດ ແລະ ລາຄາແພງທີ່ສຸດ ພ້ອມທັງມີ ວີຊາເພື່ອການພັກເຊົາ ຍາມກະສຽນ ຢ່າງແທ້ຈິງ. ກຳປູເຈຍ ເຂົ້າໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ ຕັ້ງລາຄາເປັນ ເງິນໂດລາສະຫະລັດ ແລະ ມີກົດການພັກຍາວ ທີ່ຜ່ອນຄາຍທີ່ສຸດ ແຕ່ກໍເປັນຕະຫຼາດ ທີ່ບາງທີ່ສຸດ ແລະ ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ ໜ້ອຍທີ່ສຸດ. ຫວຽດນາມ ເປັນເລື່ອງລາວ ການເຕີບໂຕ ທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ແຕ່ມີກົດລະບຽບ ຕໍ່ຄົນຕ່າງປະເທດ ທີ່ເຄັ່ງທີ່ສຸດ ແລະ ບໍ່ມີວີຊາກະສຽນ. ສ່ວນລາວ ເປັນຕະຫຼາດ ທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ຢູ່ໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນ ທີ່ສຸດ ໃນສີ່ປະເທດ ຄື ງຽບສະຫງົບ ຕົ້ນທຶນເຂົ້າຕ່ຳ ມີເສັ້ນທາງ ໃຫ້ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງ ທີ່ຫາກໍເປີດ ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ແລະ ທີ່ພິເສດກວ່າໝູ່ ຄື ບໍ່ມີການຈຳກັດເປີເຊັນ ວ່າ ຄົນຕ່າງປະເທດ ຈະຖືຄອງອາຄານ ໄດ້ຫຼາຍປານໃດ. ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ປຽບ ຄື ການເຂົ້າມາກ່ອນ ແລະ ຍັງບໍ່ແອອັດ. ບ່ອນທີ່ລາວເສຍປຽບ ຄື ການຊື້ຂາຍ ທີ່ບໍ່ຄ່ອງ ແລະ ການບໍ່ມີວີຊາກະສຽນ. ນີ້ແມ່ນ ການປຽບທຽບ ບໍ່ແມ່ນການຂາຍເຄື່ອງ ດັ່ງນັ້ນ ຂໍວາງແຕ່ລະດ້ານ ໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງ.

ຜູ້ຊື້ຕ່າງປະເທດ ສ່ວນຫຼາຍ ທີ່ກຳລັງເບິ່ງລາວ ມັກຈະຊັ່ງໃຈ ທຽບກັບ ບັນດາປະເທດເພື່ອນບ້ານ ໄປພ້ອມກັນ ຊຶ່ງກໍຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ສີ່ປະເທດນີ້ ຮ່ວມກັນ ແມ່ນ້ຳຂອງ ສາຍດຽວກັນ ມີດິນຟ້າອາກາດ ຄ້າຍຄືກັນ ແລະ ມີແນວຄິດ ທາງກົດໝາຍ ທີ່ຄ້າຍກັນ ຄື ທີ່ດິນ ເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເກີນກວ່າ ຈະມອບໃຫ້ ຄົນຕ່າງປະເທດ. ສິ່ງທີ່ຕ່າງກັນ ຄື ລາຍລະອຽດ ແລະ ລາຍລະອຽດນັ້ນເອງ ທີ່ຕັດສິນວ່າ ປະເທດໃດ ເໝາະກັບທ່ານ ຄື ທ່ານໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ໃຫ້ເປັນເຈົ້າຂອງ ແບບໃດ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເຂົ້າ ແລະ ອອກ ເທົ່າໃດ ເສຍພາສີຫຍັງແດ່ ເງິນຂອງທ່ານ ຈະຖອນອອກໄດ້ ຫຼືບໍ່ ແລະ ການເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ຢູ່ ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານ ໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແທ້ຫຼືບໍ່. ລອງເບິ່ງເທື່ອລະດ້ານ.

ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງອະສັງຫາລິມະຊັບ ຢູ່ລາວ ໄທ ກຳປູເຈຍ ຫຼື ຫວຽດນາມ ໄດ້ບໍ?

ເລີ່ມຈາກກົດ ທີ່ຫຼາຍຄົນແປກໃຈ ຄື ບໍ່ມີປະເທດໃດ ໃນສີ່ປະເທດນີ້ ທີ່ຄົນຕ່າງປະເທດ ຈະເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ ໄດ້ຢ່າງເຕັມສ່ວນ. ຢູ່ລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ ບໍ່ມີໃຜ ເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນເລີຍ ບໍ່ວ່າຄົນຕ່າງປະເທດ ຫຼື ຄົນທ້ອງຖິ່ນ ເພາະທີ່ດິນ ເປັນຂອງລັດ ຫຼື ຕາມສຳນວນຫວຽດນາມ ຄື ເປັນຂອງ ປະຊາຊົນທັງໝົດ ໂດຍພົນລະເມືອງ ພຽງແຕ່ຖືສິດ ນຳໃຊ້ໄລຍະຍາວ ບໍ່ແມ່ນຖືຕົວທີ່ດິນ. ຢູ່ໄທ ແລະ ກຳປູເຈຍ ທີ່ດິນ ເປັນກຳມະສິດເອກະຊົນໄດ້ ແຕ່ສະເພາະ ພົນລະເມືອງ ຂອງປະເທດ ບໍ່ແມ່ນຄົນຕ່າງປະເທດ. ດັ່ງນັ້ນ ທົ່ວພາກພື້ນ ຄວາມຝັນ ທີ່ຄົນຕ່າງປະເທດ ຈະຖືໃບຕາດິນ ຂອງຕອນດິນຜືນໜຶ່ງ ຢ່າງເຕັມສ່ວນ ນັ້ນ ບໍ່ມີຢູ່ຈິງ ແລະ ການຈັດແຈງໃດ ທີ່ເບິ່ງຄືວ່າ ຈະໃຫ້ສິ່ງນັ້ນໄດ້ ຄື ໃຫ້ຄົນທ້ອງຖິ່ນ ຖືໃບຕາດິນ ແທນທ່ານ ນັ້ນ ຄືໂຄງສ້າງ ຕົວແທນອຳພາງ ຊຶ່ງຜິດກົດໝາຍ ແລະ ບໍ່ສາມາດ ບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ ໃນທຸກປະເທດ ເຫຼົ່ານີ້.

ສິ່ງທີ່ແຕ່ລະປະເທດ ອະນຸຍາດແທ້ ຄື ການເປັນເຈົ້າຂອງ ຫ້ອງທີ່ປຸກສ້າງແລ້ວ ຕາມເງື່ອນໄຂຂອງຕົນ. ໄທ ໃຫ້ສິ່ງນີ້ ມາດົນທີ່ສຸດ ຄື ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງ ຫ້ອງຄອນໂດ ແບບກຳມະສິດແທ້ໄດ້ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າ ຄົນຕ່າງປະເທດ ຮ່ວມກັນ ຖືໄດ້ບໍ່ເກີນ 49 ເປີເຊັນ ຂອງເນື້ອທີ່ພື້ນ ຂອງອາຄານ. ກຳປູເຈຍ ນັບແຕ່ປີ 2010 ໃຫ້ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງ ຫ້ອງ ພາຍໃຕ້ໃບຕາ ແບບຊັ້ນ ນັບຈາກຊັ້ນທຳອິດຂຶ້ນໄປ ໂດຍຊັ້ນລຸ່ມສຸດ ຍັງເປັນຂໍ້ຫ້າມ ແລະ ອາຄານໜຶ່ງ ອາດເປັນຂອງ ຄົນຕ່າງປະເທດ ໄດ້ເຖິງ 70 ເປີເຊັນ ໂດຍມີຂໍ້ຈຳກັດເພີ່ມ ຕໍ່ທີ່ດິນ ແລະ ຫ້ອງ ທີ່ຢູ່ໃນລັດສະໝີ ປະມານ 30 ກິໂລແມັດ ຈາກຊາຍແດນ. ຫວຽດນາມ ນັບແຕ່ປີ 2015 ໃຫ້ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງ ອາພາດເມັນໄດ້ ແຕ່ເປັນ ໄລຍະ 50 ປີ ທີ່ຕໍ່ອາຍຸໄດ້ ບໍ່ແມ່ນກຳມະສິດແທ້ ແລະ ຈຳກັດ ບໍ່ເກີນ 30 ເປີເຊັນ ຂອງຈຳນວນຫ້ອງ ໃນອາຄານໃດໜຶ່ງ. ລາວ ເປັນປະເທດ ທີ່ຫາກໍເປີດ ປະຕູນີ້ ໃໝ່ສຸດ ຄື ກອບກົດໝາຍ ປີ 2024 ໃຫ້ຄົນຕ່າງປະເທດ ເປັນເຈົ້າຂອງ ຫ້ອງຄອນໂດ ໃນຊື່ຂອງຕົນເອງໄດ້ ແລະ ຕ່າງຈາກ ບັນດາປະເທດເພື່ອນບ້ານ ຄື ບໍ່ໄດ້ກຳນົດ ການຈຳກັດເປີເຊັນ ວ່າ ຄົນຕ່າງປະເທດ ຈະຖືອາຄານ ໄດ້ຫຼາຍປານໃດ.

ສຳລັບສິ່ງໃດ ທີ່ບໍ່ແມ່ນຫ້ອງ ເຊັ່ນ ວິນລາ ຕອນດິນ ຫຼື ເຮືອນຢູ່ເທິງດິນ ວິທີແກ້ ກໍຄ້າຍກັນ ຢ່າງໜ້າແປກໃຈ ໃນທັງສີ່ປະເທດ ຄື ການເຊົ່າໄລຍະຍາວ ບໍລິສັດ ທີ່ຄົນທ້ອງຖິ່ນ ຖືຫຸ້ນສ່ວນໃຫຍ່ ຫຼື ການເປັນເຈົ້າຂອງ ຜ່ານຄູ່ສົມລົດທ້ອງຖິ່ນ. ເງື່ອນໄຂການເຊົ່າ ຕ່າງກັນ ໃນລາຍລະອຽດ ແລະ ສັນຍາເຊົ່າ 30 ປີ ຂອງໄທ ທີ່ໂຄສະນາກັນຫຼາຍ ພ້ອມຄຳໝັ້ນສັນຍາ ຈະຕໍ່ອາຍຸນັ້ນ ອ່ອນແອກວ່າ ທີ່ເຂົາເວົ້າ ເພາະການຕໍ່ອາຍຸ ເຫຼົ່ານັ້ນ ເປັນພຽງ ຄຳໝັ້ນສ່ວນຕົວ ບໍ່ແມ່ນສິດ ທີ່ຜູກມັດ ເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ ຄົນຕໍ່ໄປ. ແຕ່ຮູບແບບ ກໍຄືກັນ ທຸກບ່ອນ ຄື ຖ້າຢາກຄວບຄຸມທີ່ດິນ ໃນຖານະ ຄົນຕ່າງປະເທດ ທ່ານກໍຕ້ອງ ເຊົ່າ ຫຼື ຖືບໍລິສັດຮ່ວມ ກັບຄົນທ້ອງຖິ່ນ ທີ່ຖືສ່ວນໃຫຍ່ ຫຼື ແຕ່ງງານເຂົ້າໄປ. ລາວ ບໍ່ໄດ້ເຄັ່ງ ໄປກວ່າ ບັນດາປະເທດເພື່ອນບ້ານ ໃນເລື່ອງນີ້ ແລະ ໃນກໍລະນີ ຄອນໂດ ໃນຊື່ຕົນເອງ ຕອນນີ້ ຍັງເປີດກວ້າງກວ່າ ໜ້ອຍໜຶ່ງ.

ປະເທດໃດ ຊື້ເຂົ້າຖືກທີ່ສຸດ ແລະ ຂາຍອອກງ່າຍທີ່ສຸດ?

ສອງຄຳຖາມນີ້ ດຶງໄປຄົນລະທາງ ແລະ ຄວາມຂັດແຍ້ງນັ້ນ ຄືຫົວໃຈ ຂອງການເລືອກ. ໄທ ມີຕະຫຼາດ ທີ່ເລິກ ແລະ ຊື້ຂາຍຄ່ອງທີ່ສຸດ ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຄື ມີປະກາດຂາຍຫຼາຍທີ່ສຸດ ຜູ້ຊື້ຫຼາຍທີ່ສຸດ ຕະຫຼາດຂາຍຕໍ່ ທີ່ພັດທະນາຫຼາຍທີ່ສຸດ ແລະ ຈຸດໝາຍ ທີ່ຮູ້ຈັກ ໃນລະດັບສາກົນ ຕັ້ງແຕ່ບາງກອກ ຫາພູເກັດ ຫາຊຽງໃໝ່. ຄວາມສຸກງອມນັ້ນ ເປັນຊັບສິນທີ່ແທ້ຈິງ ຍາມທ່ານຈະຂາຍ ແລະ ນັ້ນ ກໍເປັນເຫດຜົນ ທີ່ໄທ ມີລາຄາສູງທີ່ສຸດ ໃນລະດັບເທິງສຸດ. ຖ້າສິ່ງທີ່ທ່ານ ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ ຄື ການຖອນຕົວອອກໄດ້ໄວ ແລະ ຄາດເດົາໄດ້ ໄທ ຄືທີ່ປອດໄພທີ່ສຸດ ໃນສີ່ປະເທດ.

ອີກດ້ານໜຶ່ງ ລາວ ແລະ ກຳປູເຈຍ ເປັນຕະຫຼາດ ທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ຊື້ຂາຍບໍ່ຄ່ອງທີ່ສຸດ ແຕ່ກໍເຂົ້າ ດ້ວຍຕົ້ນທຶນຕ່ຳທີ່ສຸດ. ລາຄາ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການໂອນ ຢູ່ໃນລະດັບພໍປະມານ ແຕ່ຕະຫຼາດຂາຍຕໍ່ ຍັງບາງ ບໍ່ມີບໍລິການ ປະກາດຂາຍສາທາລະນະ ທຽບເທົ່າ ແລະ ການຂາຍ ອາດຕ້ອງໃຊ້ຄວາມອົດທົນ ບໍ່ແມ່ນພຽງໂທລະສັບສາຍດຽວ. ຕະຫຼາດກຳປູເຈຍ ກະຈຸກຕົວ ຢູ່ພະນົມເປັນ ແລະ ອີງໃສ່ ຄອນໂດສ້າງໃໝ່ ຢ່າງໜັກ ສ່ວນລາວ ຍັງເລີ່ມຕົ້ນກວ່າ ນ້ອຍກວ່າ ງຽບກວ່າ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍ ຍັງບໍ່ເປັນທາງການ ບໍ່ມີດັດຊະນີລາຄາ ທີ່ເຜີຍແຜ່ ໃຫ້ຢຶດເປັນຫຼັກ ໃນການປະເມີນລາຄາ. ຫວຽດນາມ ຢູ່ຕ່າງຫາກ ຄື ເປັນຕະຫຼາດພາຍໃນ ທີ່ໃຫຍ່ ແລະ ເຕີບໂຕໄວ ດ້ວຍຄວາມຕ້ອງການ ໄລຍະຍາວ ທີ່ແຂງແຮງ ແຕ່ສ່ວນ ຂອງຄົນຕ່າງປະເທດນັ້ນ ໃໝ່ກວ່າ ແລະ ຖືກກັກ ດ້ວຍໂຄຕາ 30 ເປີເຊັນ ແລະ ໄລຍະ 50 ປີ ດັ່ງນັ້ນ ສະພາບຄ່ອງ ຂອງຄົນຕ່າງປະເທດ ຈຶ່ງແຄບກວ່າ ຂະໜາດ ຂອງຕະຫຼາດ ທີ່ເບິ່ງເຫັນ. ຫຼັກງ່າຍໆ ຄື ທ່ານຈ່າຍ ຄ່າສະພາບຄ່ອງ ດ້ວຍລາຄາ ແລະ ໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນ ຈາກຄວາມບໍ່ຄ່ອງ ດ້ວຍຕົ້ນທຶນເຂົ້າ ທີ່ຕ່ຳກວ່າ ແລະ ການແຂ່ງຂັນ ທີ່ໜ້ອຍກວ່າ. ໄທ ຄືປາຍ ທີ່ຄ່ອງ ແລະ ແພງ ສ່ວນລາວ ຄືປາຍ ທີ່ບໍ່ຄ່ອງ ລາຄາຖືກ ແລະ ຢູ່ໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນ.

ທ່ານຈະຕ້ອງເສຍພາສີເທົ່າໃດ ແລະ ຈະເອົາເງິນຄືນອອກ ໄດ້ບໍ?

ໃນເລື່ອງພາສີ ສີ່ປະເທດ ຄ້າຍກັນ ຫຼາຍກວ່າຕ່າງກັນ ແລະ ບໍ່ມີປະເທດໃດ ທີ່ໜັກໜ່ວງ ຕາມມາດຕະຖານສາກົນ. ການຊື້ ຕ້ອງເສຍ ພາສີໂອນ ຫຼື ຄ່າຈົດທະບຽນ ປະມານ ສອງສາມເປີເຊັນ ຂອງລາຄາ ໃນສ່ວນຫຼາຍ ໂດຍຄ່າອາກອນສະແຕມ ຂອງກຳປູເຈຍ ສູງກວ່າໜ້ອຍໜຶ່ງ. ລາຍໄດ້ຈາກການໃຫ້ເຊົ່າ ຕ້ອງເສຍພາສີ ໂດຍປົກກະຕິ ປະມານ 10 ເປີເຊັນ ຂອງລາຍຮັບລວມ ຫຼື ຕາມອັດຕາກ້າວໜ້າ ແລະ ທີ່ສຳຄັນ ຄື ບໍ່ມີປະເທດໃດ ໃນສີ່ປະເທດນີ້ ທີ່ໃນປັດຈຸບັນ ເກັບພາສີກຳໄລ ຈາກການລົງທຶນ ຢ່າງໜັກ ເປັນເອກະເທດ ຈາກການຂາຍ ທີ່ຢູ່ອາໄສ. ລາວ ບໍ່ມີພາສີກຳໄລ ຈາກການລົງທຶນ ແຍກຕ່າງຫາກເລີຍ ໂດຍເກັບ ຈາກການຂາຍ ຜ່ານພາສີໂອນ ອັນພໍປະມານ ອັນດຽວກັນ. ໄທ ລວມກຳໄລ ເຂົ້າໃນ ພາສີຫັກໄວ້ ຕອນໂອນ. ກຳປູເຈຍ ໄດ້ອອກກົດ ພາສີກຳໄລ ຈາກການລົງທຶນ ແຕ່ເລື່ອນອອກໄປ ຫຼາຍເທື່ອ. ຫວຽດນາມ ເກັບ ຈາກການຂາຍຕໍ່ ໃນອັດຕາຄົງທີ່ ປະມານ ສອງເປີເຊັນ ຂອງລາຄາຂາຍ. ໃຈຄວາມ ຄື ພາສີ ບໍ່ຄ່ອຍ ເປັນປັດໄຈຕັດສິນ ລະຫວ່າງ ປະເທດເຫຼົ່ານີ້. ອັດຕາ ປ່ຽນແປງໄດ້ ແລະ ຕົວເລກ ສະເພາະໃດໜຶ່ງ ຄວນກວດ ກັບບໍລິສັດທ້ອງຖິ່ນ ໃນເວລາ ເຮັດທຸລະກຳ ແຕ່ພາລະໂດຍລວມ ຖືວ່າ ທຽບເທົ່າກັນ ແລະ ເບົາໂດຍລວມ.

ເລື່ອງເງິນຕາ ແລະ ການນຳເງິນກັບບ້ານ ຄືບ່ອນທີ່ສີ່ປະເທດ ຕ່າງກັນແທ້ ແລະ ອາດສຳຄັນກວ່າພາສີ. ກຳປູເຈຍ ໂດດເດັ່ນ ຄື ເສດຖະກິດ ໃຊ້ເງິນໂດລາ ຢ່າງທົ່ວເຖິງ ຈົນອະສັງຫາ ຕັ້ງລາຄາ ຈ່າຍ ແລະ ຂາຍ ເປັນເງິນໂດລາສະຫະລັດ ຊຶ່ງລົບຄວາມສ່ຽງ ຈາກເງິນທ້ອງຖິ່ນ ໃຫ້ຜູ້ຊື້ ທີ່ຖືໂດລາ ເກືອບໝົດ. ເງິນບາດ ຂອງໄທ ເປັນເງິນປົກກະຕິ ທີ່ແລກປ່ຽນໄດ້ ຢ່າງເສລີ ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຕະຫຼາດ ບໍ່ມີການຫຼຸດຄ່າ ຊຳເຮື້ອ. ເງິນດົງ ຂອງຫວຽດນາມ ຖືກຄຸ້ມຄອງ ແລະ ມັກຄ່ອຍໆ ອ່ອນຄ່າລົງ ຢ່າງຊ້າໆ ທຽບກັບໂດລາ. ລາວ ມີເລື່ອງເງິນຕາ ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກທີ່ສຸດ ໃນສີ່ປະເທດ ຄື ເງິນກີບ ອ່ອນຄ່າລົງ ຢ່າງແຮງ ໃນຫຼາຍປີຜ່ານມາ ແລະ ເຖິງວ່າ ຈະຊົງຕົວ ຢູ່ໄລຍະໜຶ່ງ ກໍກັບມາ ອ່ອນຄ່າຕໍ່. ໃນທາງປະຕິບັດ ການຊື້ຂາຍຢູ່ລາວ ຕີລາຄາ ແລະ ຊຳລະ ເປັນໂດລາ ຫຼື ເງິນບາດໄທ ຊຶ່ງປົກປ້ອງ ຜູ້ຊື້ຕ່າງປະເທດ ຈາກການຕົກຄ່າ ຂອງກີບ ເກືອບໝົດ ແຕ່ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ທີ່ສຳຄັນ ຄື ການນຳເງິນກັບອອກ. ເພື່ອໃຫ້ສາມາດ ນຳເງິນ ທີ່ໄດ້ຈາກການຂາຍ ອອກຈາກລາວໄດ້ ທ່ານຕ້ອງ ນຳເງິນຊື້ ເຂົ້າມາ ຜ່ານຊ່ອງທາງທະນາຄານ ທີ່ເປັນທາງການ ແລະ ໃຫ້ມີເອກະສານ ຢັ້ງຢືນ ຕອນນຳເຂົ້າ. ຖ້າຂ້າມ ຂັ້ນຕອນນັ້ນ ເງິນຂອງທ່ານ ອາດຕິດຄ້າງ ຕອນຈະນຳອອກ. ກຳປູເຈຍ ໃຫ້ໂດລາ ໄຫຼໄດ້ຄ່ອງທີ່ສຸດ ລາວ ຮຽກຮ້ອງ ວິໄນດ້ານເອກະສານ ຫຼາຍທີ່ສຸດ ສ່ວນໄທ ແລະ ຫວຽດນາມ ຢູ່ເຄິ່ງກາງ.

ຖ້າຊື້ແລ້ວ ຈະໄດ້ຢູ່ອາໄສ ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ບໍ?

ນີ້ຄືດ້ານ ທີ່ຜູ້ຊື້ ມັກລືມທີ່ສຸດ ແລະ ມັນແບ່ງ ສີ່ປະເທດ ອອກເປັນສອງ ຢ່າງຈະແຈ້ງ. ການເປັນເຈົ້າຂອງ ທີ່ຢູ່ອາໄສ ບໍ່ມີບ່ອນໃດ ໃນພາກພື້ນ ທີ່ໃຫ້ສິດທ່ານ ອາໄສ ຢູ່ໃນປະເທດ ການມີຖິ່ນພັກເຊົາ ເປັນຄົນລະຄຳຖາມ ແລະ ຄຳຕອບ ກໍຕ່າງກັນ ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຂຶ້ນກັບວ່າ ທ່ານຊື້ຢູ່ໃສ. ໄທ ແລະ ກຳປູເຈຍ ຕ່າງກໍມີ ເສັ້ນທາງພັກຍາວ ທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ເຊື່ອຖືໄດ້ ສຳລັບຜູ້ຊື້ ສູງອາຍຸ ຫຼື ຜູ້ກະສຽນ. ໄທ ມີວີຊາກະສຽນ ທີ່ມີມາຍາວນານ ສຳລັບຜູ້ທີ່ອາຍຸ ເກີນ 50 ປີ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂ ຍອດເງິນ ໃນທະນາຄານ ຫຼື ລາຍໄດ້ ແລະ ມີທາງເລືອກ 10 ປີ ທີ່ຍາວກວ່າ ສຳລັບຜູ້ສະໝັກ ທີ່ມີຖານະ ດີກວ່າ. ກຳປູເຈຍ ຜ່ອນຄາຍ ທີ່ສຸດ ໃນໝົດ ຄື ວີຊາພັກຍາວ ທຳມະດາ ຕໍ່ໄດ້ເລື້ອຍໆ ເກືອບບໍ່ຈຳກັດ ລວມທັງ ການຕໍ່ ເພື່ອກະສຽນ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງ ວາງເງິນກ້ອນໃຫຍ່ ແບບທີ່ໄທ ຮຽກຮ້ອງ.

ລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ ຢູ່ອີກຄ່າຍໜຶ່ງ ຄື ທັງສອງ ບໍ່ມີວີຊາກະສຽນ ຫຼື ວີຊາທອງ. ຢູ່ລາວ ການພັກໄລຍະຍາວ ຜູກກັບ ການດຳເນີນ ຫຼື ການລົງທຶນ ໃນບໍລິສັດ ຫຼື ການແຕ່ງງານ ກັບພົນລະເມືອງລາວ ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນ ທີ່ເຈົ້າຂອງ ຕ່າງປະເທດ ຫຼາຍຄົນ ຢູ່ນີ້ ຖືອະສັງຫາ ຜ່ານໂຄງສ້າງ ທີ່ຄົນລາວ ຖືສ່ວນໃຫຍ່ ຊຶ່ງກໍໃຫ້ ພື້ນຖານ ໃນການພັກເຊົາ ນຳ. ຫວຽດນາມ ກໍຄ້າຍກັນ ຄື ການພັກໄລຍະຍາວ ຜູກກັບ ວຽກ ທຸລະກິດ ຫຼື ຄອບຄົວ ບໍ່ແມ່ນ ການຊື້ ທີ່ຢູ່ອາໄສ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າແຜນການ ຄື ຊື້ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ ແລ້ວ ລົງຫຼັກ ໃຊ້ຊີວິດກະສຽນ ຢ່າງງຽບສະຫງົບ ດ້ວຍການຊື້ນັ້ນ ໄທ ແລະ ກຳປູເຈຍ ເຮັດໃຫ້ງ່າຍ ໃນຂະນະທີ່ ລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ ຮຽກຮ້ອງ ໃຫ້ທ່ານ ສ້າງຖິ່ນພັກເຊົາ ແຍກຕ່າງຫາກ. ສຳລັບຜູ້ຊື້ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຊອກຫາ ບ່ອນຢູ່ເຕັມເວລາ ຫຼື ຜູ້ທີ່ຈະ ຖືຜ່ານບໍລິສັດ ຢູ່ແລ້ວ ເລື່ອງນີ້ ກໍໜັກໜ່ວງໜ້ອຍລົງ.

ແລ້ວ ລາວ ໄດ້ປຽບຢູ່ໃສ ແລະ ເສຍປຽບຢູ່ໃສ ແທ້?

ລາວ ບໍ່ໄດ້ປຽບ ໃນເລື່ອງ ສະພາບຄ່ອງ ຖິ່ນພັກເຊົາ ຫຼື ຄວາມແຂງແກ່ນ ຂອງເງິນຕາ ແລະ ຈະບໍ່ຊື່ຕົງ ຖ້າຈະທຳທ່າ ວ່າ ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ລາວ ເປັນຕະຫຼາດ ທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ໜຸ່ມທີ່ສຸດ ໃນສີ່ປະເທດ ຂາຍໄວ ໄດ້ຍາກທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນປະເທດດຽວ ທີ່ຈັບຄູ່ ການບໍ່ມີວີຊາກະສຽນ ເຂົ້າກັບ ເງິນທ້ອງຖິ່ນ ທີ່ອ່ອນແອ ຢ່າງແທ້ຈິງ. ຜູ້ຊື້ ທີ່ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ ກັບຕະຫຼາດຂາຍຕໍ່ ທີ່ໄວ ຫຼື ວີຊາກະສຽນ ທີ່ງ່າຍ ຄວນຈະ ຫລຽວເບິ່ງ ໄທ ຫຼື ກຳປູເຈຍ ຫຼາຍກວ່າ ແລະ ວາລະສານ ສະບັບນີ້ ຂໍເວົ້າຢ່າງກົງໄປກົງມາ ດີກວ່າ ຈະຂາຍ ເກີນຄວາມຈິງ.

ບ່ອນທີ່ລາວ ໄດ້ປຽບແທ້ ຄື ການເຂົ້າມາກ່ອນ ແລະ ຍັງບໍ່ແອອັດ ພ້ອມກັບ ບາງເລື່ອງສະເພາະ ທີ່ສຳຄັນກວ່າ ທີ່ເຫັນ ຕອນທຳອິດ. ເສັ້ນທາງ ຄອນໂດ ໃນຊື່ຕົນເອງ ຫາກໍເປີດ ໃນປີ 2024 ແລະ ໃນສີ່ປະເທດ ມີແຕ່ລາວ ທີ່ບໍ່ກຳນົດ ຂໍ້ຈຳກັດ ວ່າ ຄົນຕ່າງປະເທດ ຈະຖືອາຄານ ໄດ້ຫຼາຍປານໃດ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີ ການແຍ່ງໂຄຕາ ແບບທີ່ ປິດຫ້ອງດີໆ ໃນບາງກອກ ຫຼື ຮ່າໂນຍ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ມາຊ້າ. ຕົ້ນທຶນເຂົ້າ ແລະ ລາຄາ ຢູ່ໃນລະດັບ ຕ່ຳທີ່ສຸດ ໃນພາກພື້ນ. ຕະຫຼາດ ງຽບສະຫງົບ ເປັນກັນເອງ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍ ປອດຈາກ ຟອງການເກັງກຳໄລ ທີ່ເຮັດໃຫ້ ບາງສ່ວນ ຂອງພະນົມເປັນ ແລະ ບາງໂຄງການ ຂອງຫວຽດນາມ ມີອຸປະທານ ລົ້ນເກີນ. ແລະ ປະເທດ ກຳລັງຖືກ ເຊື່ອມໂຍງ ເຂົ້າກັບພາກພື້ນ ດ້ວຍເສັ້ນທາງ ລົດໄຟ ແລະ ເສັ້ນທາງຖະໜົນໃໝ່ ຊຶ່ງເປັນ ການປ່ຽນແປງ ໄລຍະຍາວ ແບບທີ່ ຕອບແທນ ເຈົ້າຂອງ ທີ່ອົດທົນ ຜູ້ຊື້ກ່ອນ ທີ່ມັນຈະຊັດເຈນ. ລາວ ເໝາະກັບຜູ້ຊື້ ທີ່ຢາກເຂົ້າມາກ່ອນ ຫຼາຍກວ່າ ຢາກໄດ້ ສະພາບຄ່ອງ ຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄ່າ ຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ເສັ້ນທາງ ໃນຊື່ຕົນເອງ ທີ່ແທ້ຈິງ ຫຼາຍກວ່າ ຕະຫຼາດຂາຍຕໍ່ ທີ່ເລິກ ແລະ ຜູ້ທີ່ຊື້ ບ່ອນຢູ່ ໄວ້ຖື ແລະ ຊົມໃຊ້ ບໍ່ແມ່ນໄວ້ຂາຍ ເກັງກຳໄລ.

ປະເທດໃດ ເໝາະກັບຜູ້ຊື້ ແບບໃດ?

ຖ້າຈະຫຍໍ້ ສີ່ປະເທດ ໃຫ້ເຫຼືອ ແຖວລະໜຶ່ງ ນີ້ຄື ຄຳສະຫຼຸບຢ່າງຊື່ຕົງ:

• ໄທ ເໝາະກັບ ຜູ້ຊື້ ທີ່ຢາກໄດ້ ຕະຫຼາດທີ່ເລິກ ແລະ ຄ່ອງທີ່ສຸດ ພ້ອມວີຊາກະສຽນ ທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ຍອມຈ່າຍລາຄາ ສູງທີ່ສຸດ ໃນພາກພື້ນ ພ້ອມຍອມຮັບ ວ່າ ທີ່ດິນ ເປັນຂໍ້ຫ້າມ.
• ກຳປູເຈຍ ເໝາະກັບ ຜູ້ຊື້ ທີ່ຢາກເຂົ້າໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ ໃນໝົດ ຕັ້ງລາຄາເປັນໂດລາ ທີ່ລົບຄວາມສ່ຽງເງິນຕາ ແລະ ກົດພັກຍາວ ທີ່ຜ່ອນຄາຍທີ່ສຸດ ແລະ ຈະເອົາໃຈໃສ່ ຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນເລື່ອງ ໃບຕາແຂງ ທຽບກັບ ໃບຕາອ່ອນ ໃນຕະຫຼາດທີ່ບາງ.
• ຫວຽດນາມ ເໝາະກັບ ຜູ້ຊື້ ທີ່ເດີມພັນ ກັບເສດຖະກິດ ທີ່ໃຫຍ່ ແລະ ເຕີບໂຕໄວ ຜູ້ທີ່ຈະ ຍອມຮັບ ໃບຕາທີ່ຈຳກັດໄລຍະ ໂຄຕາຕ່າງປະເທດ ທີ່ເຄັ່ງ ແລະ ການບໍ່ມີວີຊາກະສຽນ ແລກກັບ ການເຕີບໂຕນັ້ນ.
• ລາວ ເໝາະກັບ ຜູ້ຊື້ ທີ່ອົດທົນ ຢາກເຂົ້າມາກ່ອນ ແລະ ຍັງບໍ່ແອອັດ ໃຫ້ຄ່າ ຕົ້ນທຶນເຂົ້າ ທີ່ຕ່ຳ ແລະ ເສັ້ນທາງ ໃນຊື່ຕົນເອງ ທີ່ແທ້ຈິງ ໂດຍບໍ່ມີ ຂໍ້ຈຳກັດ ການຖືຄອງ ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນ ຕ້ອງມີ ສະພາບຄ່ອງໄວ ຫຼື ວີຊາກະສຽນ ເພື່ອໃຫ້ຕົວເລກ ລົງຕົວ.

ບໍ່ມີຂໍ້ໃດ ໃນນີ້ ທີ່ເປັນຄຳຕອບ ທີ່ຖືກ ສຳລັບທຸກຄົນ ແລະ ຈຸດປະສົງ ຂອງການວາງ ຄຽງກັນ ບໍ່ແມ່ນ ເພື່ອຍົກ ຜູ້ຊະນະ ແຕ່ເພື່ອຊ່ວຍ ໃຫ້ທ່ານ ຮັບຮູ້ ວ່າ ຄຳບັນຍາຍໃດ ຄືຂອງທ່ານ. ສຳລັບ ຜູ້ຊື້ ທີ່ອ່ານ ແຖວສຸດທ້າຍນັ້ນ ແລ້ວ ພະຍັກໜ້າ ເຫັນດີ ລາວ ບໍ່ແມ່ນ ການປະນີປະນອມ ທຽບກັບ ເພື່ອນບ້ານ ທີ່ສຽງດັງກວ່າ ແຕ່ຄື ບ່ອນທີ່ເໝາະ. ສ່ວນ ຜູ້ຊື້ ທີ່ຕ້ອງການ ສະພາບຄ່ອງ ຫຼື ວີຊາກະສຽນ ເໜືອສິ່ງໃດ ຕາມຄວາມຈິງແລ້ວ ລາວ ບໍ່ແມ່ນ ແລະ ການຮູ້ສິ່ງນັ້ນ ກ່ອນທ່ານ ຈະເບິ່ງ ມີຄ່າ ຫຼາຍກວ່າ ໃບໂຄສະນາໃດໆ.

ບົດຄວາມນີ້ ເປັນຂໍ້ມູນທົ່ວໄປ ທີ່ປຽບທຽບ ການເປັນເຈົ້າຂອງ ອະສັງຫາລິມະຊັບ ສຳລັບ ຜູ້ຊື້ຕ່າງປະເທດ ໃນລາວ ໄທ ກຳປູເຈຍ ແລະ ຫວຽດນາມ ບໍ່ແມ່ນ ຄຳແນະນຳ ດ້ານກົດໝາຍ ພາສີ ຄົນເຂົ້າເມືອງ ຫຼື ການລົງທຶນ ແລະ ບໍ່ແມ່ນ ການແນະນຳ ໃຫ້ຊື້ ໃນປະເທດໃດ ປະເທດໜຶ່ງ ໂດຍສະເພາະ. ກົດການເປັນເຈົ້າຂອງ ໂຄຕາ ພາສີ ເງື່ອນໄຂວີຊາ ແລະ ສະພາບເງິນຕາ ຕ່າງກັນ ໄປຕາມແຕ່ລະປະເທດ ແລະ ປ່ຽນແປງ ຕາມການເວລາ ແລະ ຫຼາຍຈຸດ ປີກຍ່ອຍ ຍັງຕ່າງກັນ ໄປຕາມໂຄງການ ແລະ ຕາມປີ. ກະລຸນາ ກວດສອບ ສິ່ງໃດ ທີ່ກ່ຽວກັບ ສະຖານະການ ຂອງທ່ານ ກັບບໍລິສັດ ທີ່ມີໃບອະນຸຍາດ ໃນປະເທດ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ກ່ອນ ທ່ານຈະ ອີງໃສ່ ຫຼື ຕັດສິນໃຈໃຊ້ເງິນ.